Izvorno hrišćanstvo

Svako razumno ljudsko biće se pita, dok proučava istoriju hrišćanske crkve i stradanja hrišćana u ranim vijekovima Rimskog carstva i u vrijeme mračnog srednjeg vijeka, kakva je bila njihova vjera, u koje su oni istine vjerovali kada su bili spremni prije da umru zbog svoje vjere, nego da je se odreknu. U prvih tri stotine godina nove ere rimski imperatori su nastojali svim sredstvima da spriječe prodor hrišćanske vjere na područje Rimskog carstva. Milioni dobrih i plemenitih hrišćana su stradali u progonstvima prvih vjekova nove ere. Jedni su bili bacani pred krvoločne zvijeri u rimskim arenama, drugi su razapinjani na krst, treći su oblačeni u ovčije runo i zapaljeni da gore noću kao žive baklje, dok su četvrti bili zatvarani u hladne, vlažne i memljive rimske katakombe, gdje su i završavali svoj život. Najžešće progonstvo bilo je u vrijeme imperatora Dioklecijana (303-313 g.n.e.); poslije toga progonstva su prestala. Godine 353. n.e. rimski car Kontantin proglasio je slobodu hrišćanskoj vjeri i hrišćanstvo postaje zvanična državna religija.
Međutim, od 538. do 1798. godine (vrijeme dominacije papstva i rimokatolicizma) nastaju veoma teški i mračni dani za prave hrišćane koji su željeli da ostanu vjerni Bogu, koji su svoju vjeru temeljili kao i hrišćani ranih vjekova na istinama Svetog pisma i poslušnosti Božjem zakonu. Oko trinaest vjekova papstvo je satiralo i ubijalo dobre i iskrene hrišćane, zbog toga što se njihovo vjerovanje, učenje i praktičan život poslušnosti Bogu razlikovao od rimokatolicizma.